प्रेमाची फोडणी भारी, पण मैत्रीची वाट लागली! — सोंगाड्याचा झोरा, ७/१२ वर
मैत्री आणि प्रेम… वरवर पाहता दोन्ही वेगवेगळे शब्द, पण मनाच्या दुनियेत या दोन्हींचं नातं अगदी घट्ट असतं. काही जण मैत्रीच्या वाटेवरून प्रेमाच्या दुनियेत प्रवेश करतात, तर काही जण प्रेमात पडल्यावर मैत्रीचा अर्थ शोधत बसतात. कुणाला प्रेमात आयुष्यभराची साथ मिळते, तर कुणाच्या वाट्याला येतो तो फक्त विश्वासघात, आठवणी आणि विरह!
पण एक गोष्ट मात्र खरी… प्रेमाची नशा काही औरच असते! या नशेत माणूस कधी स्वतःलाच विसरतो, तर कधी आपली माणसंही परकी करून बसतो. चला तर मग, आज ऐकूया अशीच एक काल्पनिक कहाणी… ती, तो आणि त्यांचं प्रेम!
आयुष्य म्हटलं की सुख-दुःख, मैत्री, प्रेम आणि नाती आलीच. पण आयुष्यात कोणाला किती महत्त्व द्यायचं, कुणावर किती विश्वास ठेवायचा आणि कुणासाठी किती बदलायचं, हे समजणंही तितकंच महत्त्वाचं असतं.
असंच एकदा ती घरातून बाहेर पडली. आयुष्याच्या वाटेवर अचानक एक दुःखद प्रसंग तिच्या समोर आला. क्षणभर तिला काहीच सुचेनासं झालं. काय करावं, कुणाला सांगावं, कुणाची मदत घ्यावी, अशा अनेक प्रश्नांनी तिचं मन भरून गेलं. त्या कठीण काळात तिला एका मित्राची साथ मिळाली. सुरुवातीला फक्त मदतीपुरतं असलेलं नातं हळूहळू जवळिकीमध्ये बदलू लागलं. एकमेकांची विचारपूस, रोजचं बोलणं, एकत्र फिरणं, सुख-दुःखाच्या गप्पा आणि नकळत वाढत गेलेली काळजी… या सगळ्यातून त्यांच्या मैत्रीला प्रेमाची किनार लाभू लागली. तिच्या चेहऱ्यावर हसू फुलवण्यासाठी तो धडपडू लागला, तर त्याच्या एका फोनची वाट पाहणं तिच्या दिवसाचा भाग बनलं.
कधी रस्त्याने सोबत चालताना, कधी नदीच्या काठावर बसताना, तर कधी मावळत्या सूर्याला साक्षी ठेवून ते आपल्या मनातल्या भावना व्यक्त करू लागले.
आणि मग काय…
“जिना सिर्फ तेरे लिये, मरना सिर्फ तेरे लिये…”
अशा फिल्मी डायलॉगपासून सुरू झालेलं प्रेम हळूहळू वचनांच्या दुनियेत पोहोचलं.
ना त्याला प्रेमाची खरी खोली माहीत होती, ना तिला नात्याची पुढची वाट दिसत होती. पण प्रेमात पडल्यावर भविष्याचा विचार करण्यापेक्षा वर्तमानात रमण्याचीच ओढ अधिक असते. दिवसामागून दिवस जात होते. त्यांच्या भेटी वाढत होत्या. फोनवर तासनतास बोलणं, एकमेकांना छोटे छोटे मेसेज करणं, एकत्र फिरणं आणि प्रत्येक गोष्टीत एकमेकांचा विचार करणं सुरू झालं.
त्यांचं नातं आता फेविकॉलच्या पकडीसारखं झालं होतं!
“ये रिश्ता टूटेगा कैसे?”
एकमेकांशिवाय दिवस जात नाही, भेटल्याशिवाय मन भरत नाही आणि बोलल्याशिवाय रात्र सरत नाही, अशी त्यांची अवस्था झाली.
कधी नदीच्या काठावर बसून मावळत्या सूर्याला पाहत प्रेमाची गाणी गुणगुणायची, तर कधी हातात हात घेऊन आयुष्यभर सोबत राहण्याची वचनं द्यायची.
“अगर तुम साथ हो…”
या एका भावनेवर त्यांची प्रेमाची दुनिया उभी राहिली होती.
पण मंडळी, गावात एखादी गोष्ट चार लोकांना माहीत झाली की ती चारशे लोकांपर्यंत पोहोचायला फार वेळ लागत नाही! त्यांच्या रोजच्या भेटीगाठी, एकत्र फिरणं आणि एकमेकांसाठी वेळ काढणं आता इतरांच्याही नजरेत येऊ लागलं. हळूहळू त्यांच्या प्रेमाच्या चर्चांना उधाण आलं.
कुणी म्हणायचं, “दोघांचं भारी जमलंय!”
कुणी म्हणायचं, “बघूया, किती दिवस टिकतंय!”
तर कुणी त्यांच्या नात्याचा हिशेबच मांडायला बसायचं.
पण त्यांना याची पर्वा कुठे होती?
त्यांच्या मनात तर एकच गाणं वाजत होतं…
“जब प्यार किया तो डरना क्या!”
घरचे काय म्हणतील, समाज काय बोलेल, उद्या काय होईल, याचा विचार करण्यापेक्षा आज एकत्र असण्याचा आनंद त्यांना मोठा वाटत होता. मात्र, प्रेमाच्या या प्रवासात एक गोष्ट त्यांच्या नकळत मागे पडत होती… ती म्हणजे त्यांची जुनी मैत्री!
प्रेम मिळालं, पण मैत्री हरवली!
पूर्वी मित्रांसोबत तासन्तास गप्पा मारणारा तो आता फोनवर फक्त तिच्याशीच बोलू लागला. मैत्रिणींशी मनमोकळं बोलणारी ती आता प्रत्येक गोष्ट प्रियकराला सांगू लागली.
जुन्या मित्रांचे फोन येत होते, मेसेज येत होते; पण उत्तर देण्यासाठी वेळ नव्हता. कधी मित्रांनी भेटायला बोलावलं तर काहीतरी कारण सांगून टाळलं जायचं. कधी मैत्रिणींनी विचारपूस केली तर दोन शब्दांत उत्तर देऊन विषय संपवला जायचा. हळूहळू मैत्रीच्या वर्तुळात अंतर वाढू लागलं. ज्यांनी कठीण काळात साथ दिली, ज्यांच्यासोबत सुख-दुःख वाटून घेतलं, ज्यांनी हसवलं, रडवलं आणि पुन्हा सावरलं, ती माणसं नकळत दूर जाऊ लागली.
आणि गंमत बघा मंडळी!
प्रेमाच्या सुरुवातीला त्याला वाटायचं की तीच त्याची सर्वात चांगली मैत्रीण आहे. तिलाही वाटायचं की तोच तिचा सर्वात जवळचा मित्र आहे.
पण प्रेमाचं नातं घट्ट होत असताना मैत्रीचं नातं मात्र सैल होत गेलं.
मैत्रीतून प्रेम फुललं, पण प्रेमाच्या नादात मैत्रीच कोमेजून गेली!
प्रेम चुकीचं नव्हतं. चूक होती ती प्रेमासाठी बाकीच्या नात्यांकडे दुर्लक्ष करण्याची.
कारण प्रियकर किंवा प्रेयसी आयुष्यात महत्त्वाची असतेच; पण त्यासाठी आपल्या जुन्या मित्रमैत्रिणींना विसरणं कितपत योग्य आहे? हा प्रश्न आजही अनेक नात्यांसमोर उभा आहे.
प्रेमात असताना प्रत्येक क्षण सुंदर वाटतो. समोरची व्यक्ती आयुष्यभर सोबत राहील, असा विश्वास वाटतो. आज दिलेली वचनं उद्याही तितकीच खरी राहतील, असं मनाला वाटतं. पण काळ बदलतो, परिस्थिती बदलते आणि कधी कधी माणसांची मनंसुद्धा बदलतात. आज एकमेकांसाठी जगणारे उद्या एकमेकांपासून दूर जातील का? आज आयुष्यभराची साथ देण्याची वचनं देणारे उद्या ती पाळतील का? याचं उत्तर कुणाकडेच नसतं. कदाचित त्यांचं प्रेम आयुष्यभर टिकेल. कदाचित त्यांच्या नात्याला लग्नाचं बंधन मिळेल. कदाचित ते दोघं एकमेकांचे खरे जीवनसाथी ठरतील. पण समजा उद्या काही कारणाने त्यांच्यात दुरावा आला तर? तेव्हा पुन्हा त्या जुन्या मित्रांची आठवण येईल का? ज्यांचे फोन उचलले नाहीत, ज्यांच्या मेसेजला उत्तर दिलं नाही, ज्यांना वेळ नाही म्हणून दूर ठेवलं, ते मित्र पुन्हा त्याच प्रेमाने जवळ घेतील का?
की मग नदीच्या काठावर बसून दोघांनाही म्हणावं लागेल…
“तू त्या काठावर, मी या काठावर!”
आज ज्या हातात हात घालून प्रेमाची गाणी गायली जातात, उद्या त्याच हातांमध्ये फक्त आठवणी उरतील, असंही होऊ शकतं. आणि तेव्हा मनाच्या कोपऱ्यातून एकच आवाज येईल…
“हर किसी को नहीं मिलता यहाँ प्यार जिंदगी में!”
धोका मिळाल्यावर कळतं, आपलं कोण आणि परकं कोण!
प्रेमात धोका मिळाल्यावर माणूस फक्त समोरच्या व्यक्तीपासून दूर जात नाही, तर कधी कधी स्वतःवरचा विश्वासही गमावतो. ज्या व्यक्तीसाठी मित्रमैत्रिणींना वेळ दिला नाही, ज्या व्यक्तीच्या एका फोनसाठी तासन्तास वाट पाहिली, जिच्यासाठी किंवा ज्याच्यासाठी जगाशी भांडायला तयार झालो, तीच व्यक्ती एक दिवस दूर गेली तर?
मग आठवणींचा पाऊस सुरू होतो.
जुने मेसेज पुन्हा वाचले जातात. एकत्र काढलेले फोटो पाहिले जातात. नदीचा तोच काठ दिसतो, मावळता सूर्य दिसतो, तीच गाणी कानात घुमतात; पण सोबत असलेली व्यक्ती मात्र नसते.
आणि मग ओठांवर येतं…
“कभी भुला, कभी याद किया…”
पण खरी वेदना फक्त प्रेमभंगाची नसते. खरी वेदना असते ती स्वतःच्या माणसांना गमावल्याची!
ज्यांनी कधी निःस्वार्थपणे साथ दिली, त्यांच्यापासून आपणच दूर गेलो, याची जाणीव अधिक बोचू लागते.
तेव्हा कळतं की प्रेमात आंधळं होणं वेगळं आणि स्वतःची अक्कल गहाण ठेवणं वेगळं!
प्रेम करावं, मनापासून करावं; पण स्वतःला विसरून नाही. एखाद्या व्यक्तीवर विश्वास ठेवावा; पण त्या विश्वासाच्या नादात आपली सगळी नाती संपवून नाही. कारण आयुष्यात प्रेमाची जागा वेगळी असते आणि नातींची जागा वेगळी.
एका नात्याला जपण्यासाठी दुसऱ्या नात्याचा बळी देण्याची गरज नसते.
शेवटी एवढंच…
आज ती आणि तो एकत्र आहेत. त्यांच्या प्रेमाची गाडी सध्या व्यवस्थित सुरू आहे. दोघंही सुखात राहोत, त्यांचं प्रेम असंच टिकून राहो आणि त्यांना आयुष्यभराची साथ मिळो, हीच शुभेच्छा!
पण या कथेतून एक गोष्ट नक्की शिकायला मिळते.
प्रेमात पडणं चुकीचं नाही; प्रेमासाठी आपली माणसं विसरणं मात्र नक्कीच विचार करण्यासारखं आहे.
कारण प्रत्येक प्रेमकथा दुःखद शेवटाकडे जात नाही. प्रत्येक प्रियकर धोका देत नाही आणि प्रत्येक प्रेयसी विश्वासघात करत नाही. अनेक प्रेमकथा सुंदर असतात, अनेक मैत्रीची नाती आयुष्यभर टिकतात.
फक्त प्रेम करताना स्वतःची ओळख, आपली मैत्री आणि आपली माणसं जपता आली पाहिजेत.
आणि समजा उद्या कधी प्रेमात दुरावा आला, तरी आयुष्य थांबवायचं नसतं. कुणी बोलणं बंद केलं म्हणून जग संपत नाही. कुणी साथ सोडली म्हणून आपली किंमत कमी होत नाही.
कारण आयुष्य कोणासाठी थांबत नसतं!
आज ज्याच्यासाठी आपण सगळ्यांना विसरतो, तो उद्या आपल्यासोबत असेलच याची खात्री नसते. पण आपण जपलेली चांगली माणसं, आपले अनुभव आणि स्वतःवरचा विश्वास हेच आपल्याला पुन्हा उभं राहण्याचं बळ देतात.
आता जाता जाता एवढंच म्हणावंसं वाटतं…
प्रेम करा, मनापासून करा. पण प्रेमाच्या नादात मैत्री विसरू नका. कारण आयुष्यात प्रेमाची साथ सुटली, तर कदाचित एखादा मित्र पुन्हा हात देईल. मात्र प्रत्येक वेळी तुटलेली मैत्री पुन्हा जोडली जाईलच, असं नाही.
मला आता एवढंच कळलं...
#मातीखाली_आणि_मी_नाती_जोळली
— सोंगाड्याचा झोरा
७/१२ वर
---
टीप : सदर कथा पूर्णपणे काल्पनिक आहे. याचा कोणत्याही वास्तविक व्यक्ती, घटना किंवा प्रसंगाशी संबंध नाही. कोणाशी साधर्म्य आढळल्यास तो निव्वळ योगायोग समजावा.
आधार न्यूज नेटवर्क दरवेळी असेच भन्नाट, मनोरंजक आणि विचार करायला लावणारे विषय आपल्या भेटीला घेऊन येणार आहे. ‘सोंगाड्याचा झोरा — ७/१२ वर’ या सदराखाली खास तुमच्यासाठी!
वाचत राहा... आधार न्यूज नेटवर्क!